Faux fur, maak het niet te bont

Bont, je bent er voor of je bent er tegen. Misschien wel het meest ambivalente stofje, dat vroeger de inhoud van je portemonnee kon verraden, is helemaal terug in het modebeeld en wij krabbelen ons achter de oren: doen of niet doen. Om te voorkomen dat je met een pot rode verf te lijf wordt gegaan (denk: Samantha in de eerste Sex and the City film die haar witte bontjas een rood dipje ziet krijgen dankzij een stel dierenactivisten), is het dragen van faux fur dé oplossing.

Mijn oma had ze op zolder hangen, drie echte bontjassen. Mijn moeder en ik snuffelden er graag rond en kleedden ons dan in de echte bontjassen. Een paar leuke bontmutsen erbij en we voelden ons de koning te rijk in onze nertsmantels. Een kleine flashback kreeg ik toen ik vorig jaar, vlak voor een lekkere wintersport in de Zwitserse Alpen, aan mijn vriendinnetje vroeg of zij niet nog een lekkere, dikke jas voor me had. Ze kwam op de proppen met een vintage bontjas, van écht bont. Niet alleen was de jas super warm, hij was ook super zwaar, maar toch ging hij mee: eind januari is het standaard ver beneden nul in de bergen en het dorpje waar wij de latten onderbinden is zo heerlijk heikneuterig en klein, dat ik daar geen dierenactivisten verwachtte. Uiteindelijk vertelde ik iedereen desgevraagd dat het een 'goede nepper' was en heb ik de bontjas na het weekje in de Alpen toch echt gelaten voor wat het was. Het idee je warm te houden met een paar dode Nijntjes werkt gewoon erg slecht op je geweten.

Nu ga ik voor faux fur, en het liefst voor een beetje wilde combi. Mij zie je dit najaar in een lekker luipaardenprintje, een zebra- of een tijgerhuidje, maar allemaal helemaal nep. Geen pretentieuze dure bontjes meer om mijn nek of lijf, mijn bontje is fake en daar kom ik voor uit.

- AF