Het leven zoals het is: New York City

4 Maart 2011, Beste dagboek....Nee hoor, ik ga jullie niet lastigvallen met mijn vrouwenperikelen of mijn spannende bedgeheimen (voor het ouder publiek: grapje natuurlijk!). Maar ik wil toch een tipje van de sluier, mijn sluier oplichten. Reeds een half jaar in de stad van mijn dromen, The Big Apple, dus tijd voor een korte samenvatting en stand van zaken. Is het nog steeds de stad van mijn dromen of droom ik ervan terug thuis te zijn?

Laten we maar eerst beginnen met de familie thuis gerust te stellen, en nee, ik zal niet volgende week met mijn koffers al wenend voor de deur staan, grijpend naar mijn laatste tissues van de States. Oef, wat een geruststelling hoor ik daar in België.

Einde mei 2010, toen ik hier aankwam, was ik zo opgewonden en totally excited (om toch een beetje te laten zien dat we Engels hebben bijgeleerd). Ik verbleef de eerste maand bij mijn soulmate in de familiale Griekse wijk Astoria in Queens. Enkele weken later ruilde ik de Feta kaas in voor Soul Food. Harlem werd mijn nieuwe thuishaven en al direct kreeg ik het gevoel: home sweet home. Ik woon in een gemengde buurt waar verschillende culturen en voornamelijk de Spaanse cultuur de bovenhand heeft. Mijn zomer bestond uit openstaande waterkranen, jong en oud op straat, luide Hip Hop muziek, barbecues in de straat en het oudere volk dat geniet van een gezellig partijtje bingo of schaken. Met de pumps en zomerjurkjes aan verliet ik al dansend op luide muziek mijn woning, op zoek naar een gipsy cab (lees: oude rammelkar die zich Cadillac noemt), om in het imposante nachtleven van New York te duiken. Houseparties, strandfeestjes en straatfeestjes hebben we allemaal gedaan. Met de strandtas en radio onder de arm (zoals de echte Jenny from the block) nam ik de metro tot Rockaway Beach waar ik met een picknick genoot van de rust en de dolle waterpret. Ja, natuurlijk hebben we ook gewerkt hoor. Ik zie jullie al denken van: "Schoon leven heeft die Hasseltse daar". Jawel, elke dag rond een uur of 9, vergezel ik mijn Nederlandse early birds op het werk en maken we er samen een leuke en productieve dag van.

Al gauw stond Thanksgiving voor de deur en dit werd mij eerste JETS-ervaring. Je zou denken dat iedereen dan thuis gezellig rond de kalkoen zit, maar niets is minder waar, Penn Station zag groen van de JETS fans. Een echt mierennest van luidruchtige, maar geestige fanaten die voor een gezellige en vooral knusse rit zorgden. Na een half uurtje als groene sardien in de trein, bereikte ik het nieuwe stadion in New Jersey. Dankzij een vriendin kon ik een gratis plaatsje bemachtigen op de derde rij en genieten van een view van de enorme spierbundels die in strakke broekjes tegen elkaar springen. Leuk toch?

Ook meneertje winter maakte snel zijn intrede. En gelukkig kon ik dankzij mijn kort maar leuk tripje naar Belgenland, mijn voorraad UGG's, sjaals, mutsen en winterjassen inslaan. Ja, de sneeuwman was er ook bij en het was eventjes verstoppertje spelen met de auto's, die onder de sneeuw verdwenen. Een goede manier om je warm te houden, is spieren ontwikkelen, wat mij tot mijn gymverhalen brengt. Sporty Spice ben ik nooit geweest en deed ik aan beweging, dan was het een spurt tot de koelkast om op zoek te gaan naar iets lekkers. Ging ik naar een basketbalwedstrijd, dan had ik meer oog voor de spelers dan voor het spel. Maar met een gratis trial van 1 week werd ik verliefd in de gym. Niet op de rambo's die daar rondlopen met de armen op 90 graden, omdat ze geen normale houding meer kunnen aanhouden, maar wel op het heerlijke gevoel van extra positieve energie die je krijgt na je workout. Ondertussen zijn we enkele maanden later, de lovehandles zijn (bijna) weg en ik voel me lekker in mijn vel.

De temperatuur gaat weer volop de lucht in en met het schrijven van de lentegidsen, komen de vogeltjes spontaan op het kantoor fluiten. Bij het bezoekje van mijn familie twee weken geleden, was het weer lachen geblazen, werd ik ondergedompeld in een massa van verrukkelijke Cote d'Or chocolade en werd ik aardig in de watten gelegd als baby van de drie kinderen. Echt super! Maar toch, 6 maanden later ben ik nog steeds even (misschien wel een beetje meer) happy dat ik dagelijks de metro kan nemen tot het werk, mijn bagel met cream cheese en cupcake kan eten en kan grijpen naar de cherry Chapstick voor een lentefris gevoel. Ik ben dus een geluksvogeltje dat niet kan fluiten, maar wel kan genieten van het leven hier. Dus zoals Marco Borsato het zou zeggen: "De meeste dromen zijn bedrog, maar als ik wakker word in New York, dan droom ik nog!".

Karo